|
L’ANGEL’ANNASCUNNUTO
Quanno penzavo a ‘o Paraviso
nun m’ ‘o credevo ca fosse stato ccà,
ca l’angel’, gruoss e piccirenill,
‘ngoppa a ‘sta terra putessero acalà’
‘O riavulo ce stà e s’ ‘ncazz ‘e ‘sta
mappata d’ ale ca nun so’ auciell,
ma uommèn, femmèn, criature e
vicchiariéll
Isso ce rà ‘o turmient, ‘a fàmma, ‘a frèva,
‘e malatìe, ‘a morte, po’ quaccheduno
se n’addòna, ce vène appriésso
e ce porta ‘a sciòrta
*****
‘Na vichiarèlla, dìnt’ ‘a ‘nu liétto arravujàta,
‘o père niro, co’ ‘a vita scapezzata,
penzava a se fa’ bella comme a ‘na signorina:
s’appriparàv’ pe’ s’accustà’ chianu-chian’ all’Ammore Divin’
Essa guardava fòra ‘e llàstre, tenèva mente
a ‘o sol, a ‘o viént liggiéro , ‘a vésta rosa,
s’ èra apprìpara’ proprio comm’ a ‘na bella sposa
‘O sciàto lle mancava; ‘o core sulo nu pucurillo
le sbattèva – Stò ccà, ohi Morte, tu crìre ca so’
scèma? Eh no, ‘o saccio c’ogni jurnàta è bbòna!
Vienème ‘nsuonno, puòrtam’ addò nun ce stanno
sulo princèp’ e regnant’. I so’ Mariella, dincèllo
ca so’ vicchiarèlla, ca m’appripàro a l’ùrdemo saluto
e po’ so’ pronta… pure se fìgliem’ nun è bbènuto… -
‘Nu piezz’ d’òmmo s’accustaje, le ràssettaje ‘o liétto,
e senza parla’ dètte ancora respiro a chillu piètto.
Iss’ pigliaje ‘nu farzuletto ‘e lino, ‘o ‘nfose d’acqua ‘e rose,
e l’arrefrescaje ‘a faccia, ‘e bracce, ‘e mmane; lle rialaje
sullièv’ comme si fosse dint’ ‘a ‘nu sciardino
- Ninno si tu, è ‘o vero?! Nun me pareva ca l’uocchie tuoi
Fussèro blù, ma che me ‘mporta , si bbenùto e ij moro
cuntenta mò ca ce staje tu… -
L’angel facett ‘ nu sorriso, l’accarezzaje ‘a faccia,
le rett’ ‘nu vasillo e s’astregnette ‘mbraccio….
*****
‘O Patetern se lisciaje a barbe penzierùso – Ma chi è
Chill’omm’, nun me par’ che sia ‘e ‘sta congrega, fusse ‘ntruso?
M’ allicord ca me jastemmava, se ‘ncazzava cu mico,
agge addimannà a Pietro ‘ngoppe a chistu nuovo amico…-
Poi verette co’ quant’ ammore l’òmme co’ l’uocchie blù
lavajie a vicchiarella; penzajie e ripenzajie a l’autre uocchie
ca nun se sarrìano apiert’ cchiù.
- Amico – le dicette – ‘o saccio ca te ‘ngazze cu mme
P‘o dolore ca ‘a terra è ricoperta, crìdeme ij nun avvess’
vulùte fa’ chesta scoperta! Pirò tu sì’ pìetuso e ij
me n’addòn’.
Si nun te scoccia troppo, vulesse ca tu fusse
l’Angelo d’ ‘o perdono –
L’òmm’ ‘o guardaje ‘e smerz’ – Vuje siete ‘o Dio, ca ve pozz’
di’, facimme ca ij vas’ ‘e puveriell quanno so’ vive e scunciulill,
doppo 'nce penzate Vujie a purtalle cà ‘ngoppe quando ‘a morte
è bbenuta e le ‘nzerra l’uocchie…-
O’ Patatern s’accustaje, rirenno l’azzeccaje ‘nu vas’ ‘nfronte
e dojie ali gigante jie mettet’ bell-belle arrète ‘e spalle..
Luciana Stancapiano
|